In 2000 verscheen in een boek een verslag van de laatste momenten van Jack Dawson Green, maar dat relaas blijkt niet helemaal juist te zijn. Een reden hiervoor kan zijn, dat toen het boek gemaakt werd, de schrijvers niet wisten dat er nog levende getuigen van zijn dood waren en het echte verhaal daardoor niet in hun boek konden opnemen.
Mijn vader, Anthony Marinus de Man (Anton, 16-11-1940, Strijen), is één van die enkele nu nog levende getuigen van de dood van Jack Dawson Green. Anton de Man heeft jarenlang gezocht naar de laatste rustplaats van Jack Dawson Green, en vond die enkele weken geleden in Barendrecht nadat hij toevallig een expemplaar van het boek in handen kreeg.
Nog diezelfde avond bezocht hij het graf van de man die ruim 63 jaar ervoor op zo'n indrukwekkende en tragische wijze zijn leven kruiste. Het was vanzelfsprekend een emotioneel weerzien. Maar het werd ook een ontmoeting met de mogelijkheid de noodlottige laatste momenten van Jack Dawson Green ook in de gedachten, in de herinneringen van Anton na al die jaren een rustplaats te geven.
Op het graf van Jack Dawson Green lag, toen Anton de Man het bezocht, een herdenkingskrans van Dawson's familie. Die is daar, zoals ik het nu weet, op 4 mei 2008 neergelegd door Dawson's zus Joyce Morgan en zijn nicht Margret Bardwell.
Een zoekopdracht van Anton de Man, gisteravond op de naam van Jack Dawson Green, bracht de oproep aan het licht die Joyce Morgan enkele jaren geleden deed aan mensen die haar neef nog hadden gekend. Het is deze oproep die de direkte aanleiding is van het besef dat dit wellicht de laatste mogelijkheid is het noodlottige einde van de piloot te reconstrueren. Maar niet alleen van zijn einde, wellicht ook de gebeurtenissen rond hem daarna.
Op deze weblog ga ik van deze reconstructie verslag doen.
Arnold de Man
Strijen, 27 juli 2008
